Het is 7 januari 1991 rond half acht in de ochtend. Ik stap voor het eerst als meester de drempel over van mijn nieuwe school, de Brandaris in Dronten. Ik heb er zin in. Mijn sollicitatie is voorspoedig verlopen. De proefles, met achter in het lokaal drie leden van de sollicitatiecommissie, was een feestje en de eerste kennismaking met mijn nieuwe collega’s was verwarmend. Nadat de schoolbel is gegaan komen de eerste kinderen binnen. De gezichtjes staan wat op afwachtend. Als

‘What is the worst enemy you have over here?’ Even is het stil in onze fourwheeldrive landrover. Ik kijk opzij en zie dat Kings ogen, onze Navajo gids met grote cowboyhoed, het rode zandpad voor ons volgen. En dan, als ik het antwoord niet meer verwacht: ‘White men’. Zijn strakke blik vooruit. Stilte. Het is één dag voor de zomervakantie van 1992. Lilian is vanwege haar studie in de Verenigde Staten en ik eet met mijn leerlingen uit groep 7 de traditionele laatste-schooldag-p

Zodra ik de achterdeur open, hoor ik het opgewekte roekoe roekoe. Het geluid komt vanuit een boom die achter onze schuur staat. ‘Roekoe, ik zie je wel, dank je wel, ik kom eraan, roekoe.’ Ik strooi de inhoud van mijn vogelvoerbakje uit op de voederplank en loop weer naar binnen. Tien seconden later zit de vogel te eten terwijl ik van achter het raam haar observeer. ‘Eet smakelijk Dikke Dolly’, fluister ik. Dikke Dolly de duif is één van de hoofdpersonages uit het boek Pluk va

Het is nog vroeg deze ochtend. Met halfgeopende ogen pak ik mijn telefoon. Ik zoek op de NOS-app de laatste nieuwsberichten en lees dat de grote blonde leider aan de andere kant van de oceaan weer iets te zeggen had. ‘We are going to do something on Greenland, whether they like it or not. I would like to make a deal, you know, the easy way, but if we don’t do it the easy way we are going to do it the hard way. And by the way, I’m a big fan of Denmark too.’   Plots ben ik klaa