Als je 90 bent heb je wat te vertellen. Dat je bijvoorbeeld geboren bent in 1936. Zeg maar het jaar dat de Spaanse burgeroorlog uitbreekt, dat Hitler zijn Duitse troepen het Rijnland laat binnen marcheren en dat de zwarte Amerikaan Jesse Owens op de Olympische Spelen van Berlijn vier gouden medailles wint. Maar ja dat herinner je je natuurlijk niet van het jaar dat je voor het eerst het levenslicht zag. Je eerste herinneringen zijn die van de bevrijding. Tanks die door het do

‘Rie het laand maor op, dan ku’j je takken zo op de bult gooien.’ Ik steek mijn duim omhoog en rij mijn auto vol met snoeihout uit de tuin van mijn moeder de akker op bij de kruising Torenweg-Walakkers in Eext. Want hier gaat het op de avond van de eerste paasdag gebeuren, de fik gaat erin. Zo geeit dat hier! Een uurtje later lees ik in het Dagblad van het Noorden de column van Daniël Lohues. Ik lees zijn stukjes graag. Vandaag gaat het over het paasvuur. Meestal schrijft Loh

Het is december van dit schooljaar als een moeder van twee van mijn leerlingen opeens voor me staat. ‘Zeg Gert, het volgende thema gaat toch over de ruimte?’ ‘Jazeker’, antwoord ik, ‘na de kerstvakantie begin ik daarmee, hoezo?’ ‘Zou je het leuk vinden als ik André Kuipers vraag of hij bij jou in de klas wil komen?’ Ik staar haar even aan. Heb ik het goed begrepen? André Kuipers?  ‘Eh ja dat lijkt me wel wat’, lach ik. ‘Maar maak je een grapje?’ ‘Nee hoor, helemaal niet. Hij

Het is 7 januari 1991 rond half acht in de ochtend. Ik stap voor het eerst als meester de drempel over van mijn nieuwe school, de Brandaris in Dronten. Ik heb er zin in. Mijn sollicitatie is voorspoedig verlopen. De proefles, met achter in het lokaal drie leden van de sollicitatiecommissie, was een feestje en de eerste kennismaking met mijn nieuwe collega’s was verwarmend. Nadat de schoolbel is gegaan komen de eerste kinderen binnen. De gezichtjes staan wat op afwachtend. Als

‘What is the worst enemy you have over here?’ Even is het stil in onze fourwheeldrive landrover. Ik kijk opzij en zie dat Kings ogen, onze Navajo gids met grote cowboyhoed, het rode zandpad voor ons volgen. En dan, als ik het antwoord niet meer verwacht: ‘White men’. Zijn strakke blik vooruit. Stilte. Het is één dag voor de zomervakantie van 1992. Lilian is vanwege haar studie in de Verenigde Staten en ik eet met mijn leerlingen uit groep 7 de traditionele laatste-schooldag-p

Zodra ik de achterdeur open, hoor ik het opgewekte roekoe roekoe. Het geluid komt vanuit een boom die achter onze schuur staat. ‘Roekoe, ik zie je wel, dank je wel, ik kom eraan, roekoe.’ Ik strooi de inhoud van mijn vogelvoerbakje uit op de voederplank en loop weer naar binnen. Tien seconden later zit de vogel te eten terwijl ik van achter het raam haar observeer. ‘Eet smakelijk Dikke Dolly’, fluister ik. Dikke Dolly de duif is één van de hoofdpersonages uit het boek Pluk va

Het is nog vroeg deze ochtend. Met halfgeopende ogen pak ik mijn telefoon. Ik zoek op de NOS-app de laatste nieuwsberichten en lees dat de grote blonde leider aan de andere kant van de oceaan weer iets te zeggen had. ‘We are going to do something on Greenland, whether they like it or not. I would like to make a deal, you know, the easy way, but if we don’t do it the easy way we are going to do it the hard way. And by the way, I’m a big fan of Denmark too.’   Plots ben ik klaa