Pries de dag niet veur ‘t aobend is

Dat ik reizen door Zweden en Finland mooi zou vinden, wist ik zeker. Dat ik er spreekwoordelijk op sommige momenten ondersteboven van zou zijn, stond vooraf ook wel vast. Maar dat ik er letterlijk van ondersteboven zou raken was nogal onverwacht.

Ik lig in bed en kan de slaap niet vatten. Naast me hoor ik het diepe ademen van Lilian. Slaapt als een roos. Ik draai me nog maar eens om en ga op mijn rechterzij liggen. Mijn favoriete zij.

Maar zodra ik op mijn rechterzij lig, begint alles te draaien. Alsof het bed loskomt van de vloer en de kamer om me heen tolt. Het duurt niet lang, een seconde of tien schat ik, maar de impact is enorm. Angstig geworden doe ik voorzichtig mijn ogen open. Gelukkig lig ik nog in bed, de muren zijn recht en naast me is Lilian nog steeds in dromenland. Dan voel ik me warm worden, klam zweet, en opeens giert het door mijn kop dat ik wellicht een hersenbloeding heb. Maar nee, dan zou ik mijn handen, armen, benen en voeten vast niet zo goed kunnen bewegen als ik nu kan. Maar wat was het dan?

Ik durf me amper te bewegen. Zal het terugkomen? Zo lig ik daar en word langzaamaan wat rustiger. Zo rustig dat ik bijna in slaap val. Maar opnieuw een heftige duizeligheid en alles draait voor mijn dichte ogen. Net als de eerste keer duurt het kort maar zit de schrik er goed in. Bang geworden lig ik vervolgens doodstil en als ik een paar uur later uit bed wil stappen duizelt het in mijn hoofd, zijn mijn darmen onrustig en voel ik me wat misselijk.

Ik denk aan het etentje van gisteravond. Bereid door een kok die vrijwel alle ingrediënten uit het bos of van eigen boerderij haalt. Was die paddenstoelensoep misschien de boosdoener? Of het stukje rendierenvlees?

‘Wat is er?’, vraagt Lilian als ze wakker wordt en mij ziet. Ik vertel wat er is gebeurd. Gelukkig heeft zij geen klachten, net als Jesse.

Ik pak mijn telefoon en raadpleeg de website van thuisarts. Als ik mijn klachten heb ingevoerd is het antwoord: BPPD, of positie-duizeligheid. Ik lees snel alle info en alles wat geschreven staat is bij mij van toepassing. Enigszins gerustgesteld door die uitleg app ik zoon Erik, bijna afgestudeerd arts, wat hij denkt dat het is. Zijn antwoord laat niet lang op zich wachten, BPPD. Ik antwoord dat het best eng was. ‘Yes en ’t is gewoon uitzitten’, luidt zijn antwoord.

Daarna leg ik mijn verhaal voor aan ChatGPT. De conclusie is hetzelfde: BPPD. Ik lees ook dat de Epley-manoeuvre kan helpen. Ik had daarover ook al gelezen op de thuisartssite. Het is een behandeling die je ook thuis kunt doen met hulp van iemand anders. Dus vraag ik Lilian om te helpen. Maar dan komt Jesse opeens ook uit zijn stoel. ‘Als er geëxperimenteerd wordt, doe ik graag mee.’

Na de behandeling, waarbij Jesse fijntjes grijnst dat ik over vier weken maar even terug moet komen, ga ik zitten en voel de rust langzaam in me terugkomen. En als de ochtend verder redelijk verloopt, heb ik hoop dat het hierbij blijft. Maar dat loopt anders.

Halverwege de middag moet ik naar het toilet. En hoewel ik gelezen heb dat ik niet te snel moet draaien met mijn hoofd en ook geen snelle op en neer bewegingen moet maken, vergeet ik dat als ik op de wc ga zitten. Eén verkeerde beweging. In een flits kantelt het hele huisje. De muren komen op me af. Ik sla om me heen, zoekend naar houvast. Als Lilian, geschrokken van mijn geschreeuw, binnenkomt is de aanval alweer voorbij en merk ik dat ik verder oké ben.

Inmiddels ben ik drie dagen verder en is de heftigheid verdwenen.

Ondersteboven ben ik ervan. Zomaar vanuit het niets kantelde mijn perspectief en werd me weer duidelijk hoe kwetsbaar alles is. En dus zing ik vandaag, zoals Lohues ooit zong:

Pries de dag niet veur ‘t aobend is

Wat kan d’r nog wel niet gebeuren

Veur je ‘t weten slöt de klokke mis

Pries de dag niet veur ‘t aobend is

---

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres op https://www.gertspeelt.com/blog en ontvang gratis een bericht in je mailbox zodra een nieuw verhaal is gepubliceerd.