Een astronaut in de klas

Het is december van dit schooljaar als een moeder van twee van mijn leerlingen opeens voor me staat. ‘Zeg Gert, het volgende thema gaat toch over de ruimte?’ ‘Jazeker’, antwoord ik, ‘na de kerstvakantie begin ik daarmee, hoezo?’ ‘Zou je het leuk vinden als ik André Kuipers vraag of hij bij jou in de klas wil komen?’ Ik staar haar even aan. Heb ik het goed begrepen? André Kuipers? ‘Eh ja dat lijkt me wel wat’, lach ik. ‘Maar maak je een grapje?’ ‘Nee hoor, helemaal niet. Hij is een goede vriend van mijn vader. Ik kan hem wel eens vragen, als het je tenminste wat lijkt en past in de agenda’s.’ ‘Ik kan altijd’, flap ik eruit. In gedachten zie ik mezelf de hand van de astronaut al schudden.

Een paar weken later hoor ik dat het echt doorgaat. Mijn woensdagklas met hoogbegaafde kinderen reageert enthousiast. ‘Echt meester? Wow! Heb je zoiets al eens meegemaakt?’ Mijn schuddend hoofd laat het antwoord zien.

Op 11 maart is het eindelijk zover. ‘Hoi meester’, zegt Ivy, ‘vandaag is echt een heel bijzondere dag.’ ‘Huh, hoezo?’ ‘Nou André Kuipers komt toch! Ik denk dat dit nooit nog een keer zal gebeuren in een klas waarin ik zit.’ ‘Dat zou zo maar eens kunnen’, glimlach ik.

Kort na elf uur stapt onze hooggeëerde gast het lokaal in. ‘Goedemorgen allemaal. Ah wat een mooi shirt heb je aan!’ Floris heeft zijn ESA‑shirt speciaal voor vandaag aangetrokken, en dat Kuipers het meteen opmerkt is voor hem goud waard. Dan steekt Kuipers zijn hand uit. ‘Hoi, ik ben André.’ Daarna loopt hij langs de andere kinderen. Hij schudt ieder de hand, noemt zijn naam en kijkt ze één voor één aan. Het ijs is in seconden gebroken.

Dan gaat het snel. Kuipers klapt zijn laptop open en begint vol energie te vertellen. Over de ruimte. Over de geschiedenis van de ruimtevaart. Over het ISS en over zijn twee eigen missies. Tussen zijn verhalen door stellen de kinderen vragen die we in de weken ervoor hebben voorbereid.

Tijdens de presentatie horen we woorden als zwaartekracht, zwarte gaten, gas- en ijsplaneten, drietrapsraket, Copernicus, Galileo Galilei en ga maar door. Woorden waar mijn zeven- en achtjarigen hun hand niet meer voor omdraaien. Keer op keer zie ik hoe Kuipers verrast opkijkt wanneer blijkt hoeveel ze al weten. ‘Ja, dat heeft meester al verteld’, zegt Dries.

Als hij vertelt dat hij ook Russisch moest leren vraag ik hem of hij weet wat een leerkuil is. Ik leg uit dat je in een leerkuil zit als iets heel moeilijk is, je vastloopt en niet meer weet hoe het verder moet. Dan zeg ik, al knipogend, dat hij waarschijnlijk nog nooit in een leerkuil heeft gezeten, omdat hij zo slim is. ‘Nou, jawel hoor. Met Russisch had ik het best moeilijk.’ ‘En wat deed je toen?’ vraag ik. ‘Oefenen en doorzetten. Het is helemaal niet erg als iets niet in één keer lukt. Dat gebeurt zo vaak. Maar met doorzetten en oefenen lukt het echt.’ ‘Zie je wel, meester! Hij heeft echt wel eens in een leerkuil gezeten!’

Zo zitten we bijna tweeëneenhalf uur te genieten van de verhalen, foto’s en filmpjes. Zijn enthousiasme straalt over op de kinderen en andersom. We lachen om de manier waarop hij zwevende M&M’s in het ISS bij elkaar probeert te houden. We verbazen ons over hoe astronauten naar de wc gaan. En we zijn stil als we de beelden zien van de landing op aarde en hoe die grote, stoere André Kuipers als een soort zoutzak uit de capsule getild moet worden omdat zijn lichaam na een half jaar in de ruimte slap is geworden.

Als het half twee is moet ik hem onderbreken: het is bijna tijd en de ouders komen zo hun kinderen halen. Maar niet nadat er handtekeningen worden uitgedeeld, een groepsfoto wordt gemaakt en hij wordt beloond met een groot applaus. Daarna verlaten de kinderen met rode wangen en volle hoofden de school. Ik vermoed dat er die nacht veel gedroomd gaat worden over ruimtewandelingen en verre planeten. Want zoals Ivy al aankondigde: dit was inderdaad een bijzondere dag.

---

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres op https://www.gertspeelt.com/blog en ontvang gratis een bericht in je mailbox zodra een nieuw verhaal is gepubliceerd.  Wist je trouwens al dat mijn boek ‘Heb jij het ook wel eens zwaar’ genomineerd is voor de Literaire Parel 2025. Als je het leuk vindt kun je in de categorie Publiekprijs op mijn boek stemmen. Dat kan op: https://literaireparel.nl/stem/