Als je 90 bent

Als je 90 bent heb je wat te vertellen. Dat je bijvoorbeeld geboren bent in 1936. Zeg maar het jaar dat de Spaanse burgeroorlog uitbreekt, dat Hitler zijn Duitse troepen het Rijnland laat binnen marcheren en dat de zwarte Amerikaan Jesse Owens op de Olympische Spelen van Berlijn vier gouden medailles wint. Maar ja dat herinner je je natuurlijk niet van het jaar dat je voor het eerst het levenslicht zag.

Je eerste herinneringen zijn die van de bevrijding. Tanks die door het dorp rollen. Vreugde en opluchting. Daarna komen de gedachten aan armoede en het ontbreken van luxe. Wassen in een teil met water uit de pomp.

Je denkt terug aan je tienerjaren. Aan het stiekem beleven van de Roldernacht en weer thuis zijn voordat iemand wakker wordt en je kan betrappen. Aan de avonturen bij de Vrijzinnig Christelijke Jeugd Centrale, de VCJC: zomerkampen, uitstapjes. Aan verliefdheid en geheime ontmoetingen.

Je trouwt en betreedt je eerste huisje. Een kamertje en een keukentje. Dat is het. Maar met de jaren groeit de welvaart. Een groter huis – eerst nog huur. Dan nog een groter huis – nog steeds huur. Daarna het nachtenlang piekeren en peinzen: kopen of niet? En het uiteindelijk toch doen. En daar achteraf zo ontzettend blij mee zijn.

Je krijgt een gezin en ziet je kinderen opgroeien. Je bent trots op ze. En je krijgt verdriet. Familieleden en goede vrienden overlijden. Je mist ze en kan nooit meer even kletsen of samen koffie drinken. Desondanks ontdek je dat, hoe groot het verdriet ook is, het leven doorgaat.

Je viert vakanties op de eilanden en natuurlijk help je met verhuizen als het eerste kind het nest verlaat. Je weet dat het zo gaat, maar pijn doet het wel. Maar je merkt ook dat, wanneer na verloop van tijd iedereen is uitgevlogen, er nieuwe kansen komen. Vrijwilligerswerk in een bejaardenhuis. Actief zijn bij het dorpsmuseum. Jarenlang nestkastjes inspecteren in het nabijgelegen bos.

Maar vooral herinner je je het overlijden van je levenspartner na 68 jaar samen zijn. Het doet pijn en brengt je van de wijs. Schrijnend verdriet giert door het lijf. En hoewel je veel bezoek krijgt, voel je je vaak eenzaam, omdat die ene er niet meer is. Tegelijkertijd merk je hoe je eigen gezondheid steeds brozer wordt.

En toch geef je niet op, want zoals jij het zo mooi en treffend kunt zeggen: ‘Ik heb nog zoveul um veur te gaon. En vergeeit niet: as ik der niet meer bin, dan zu’j zien dat, ondanks het verdreeit, het leven toch deurgeeit, mien jong.’

Mijn moeder Lammechientje is deze week op 17 april 90 jaar geworden.

---

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres op https://www.gertspeelt.com/blog en ontvang gratis een bericht in je mailbox zodra een nieuw verhaal is gepubliceerd.