Dag Eefke

Als ik op donderdagochtend rond half negen de Jumbo in Dronten-Zuid binnenstap, staat ze achter de informatiebalie. ‘Goedemorgen Eefke, we zijn er vroeg bij deze ochtend’, roep ik terwijl ik naar de bloemen loop. Ik zoek een mooie bos uit en loop naar haar toe. ‘Ja, het is vroeg, maar ik was hier al eerder hoor.’ Ze pakt mijn bos bloemen, scant het prijskaartje en legt de bloemen terug op de toonbank. ‘Doe je het prijskaartje er wel even af, want het is een cadeautje.’ Een collega van Eefke is inmiddels naast haar komen te staan, verwijdert het prijsje en legt de bos terug. Ik betaal, neem de bos in mijn handen en strek deze vervolgens richting Eefke. Die kijkt me een beetje verward aan. ‘Kijk eens, deze is voor jou. Want wie met pensioen gaat, verdient een cadeautje.’ Even is ze stil. ‘Oh, ik krijg er helemaal een kleur van. Maar wat leuk, dank je wel.’

Eefke is mijn favoriete kassière ooit. Ze krijgt het voor elkaar om tijdens haar werkzaamheden verhalen te vertellen, grapjes te maken en ondertussen goed op te letten wat er verder nog in de winkel gebeurt. Hoe doet ze dat toch? Ik heb het me vaak afgevraagd. Zou het de bril met speciale glazen zijn? Is het intuïtie? Hoe dan ook, ze verstaat de kunst om je met een enorme glimlach de winkel uit te laten gaan terwijl je net bijna 100 euro armer bent geworden.

‘Ik ben het er helemaal niet mee eens dat jij met pensioen gaat’, zei ik haar eerder al dit jaar. ‘Hoe moet dat nu dan verder hier in de winkel en met ons als klanten?’ Een vreemde man achter me knikt. ‘Heeft die Jumbobaas daar wel eens over nagedacht? En bovendien, wie moet mij nu mijn pincode vertellen als ik deze weer eens vergeten ben?’ Haar lach vult de hele winkel. Daar kan geen aanbieding tegenop.

Mijn contact met Eefke is iets wat steeds minder lijkt te gebeuren. Elkaar zien en even een praatje maken en zo ervaren dat je onderdeel bent van een gemeenschap. Dat ik niet de enige ben die dit waardeert, blijkt wel uit het feit dat Jumboklanten uit heel Dronten speciaal naar het filiaal in Zuid gaan om bij Eefke te mogen afrekenen.

Weg met de zelfscankassa’s, lang leve de Eefkes van dit land, schreef ik op een kaartje dat ik bij de bloemen deed. Want voor mij geen stilte en contactloos gedrag als ik boodschappen doe, ik betaal bij Eefke!

Betaal? Betaalde!

Want nu is het dan echt zover. Eefke is met pensioen.

Voor al die jaren lol en gouden gesprekjes was een bos bloemen wel het minste wat ik haar kon geven. Daarom ook een kaart en een klein cadeautje waarvan ik zeker weet dat ze er smakelijk om kan lachen. Want zeg nou zelf, als PEC Zwolle-supporter wil je eigenlijk toch het liefst bij een échte club horen? Daarom een groene FC Groningen-beker voor haar erbij.

Ik zal haar missen, haar verhalen, haar grappen en die gulle lach. Ze liet me zien dat een kassa meer kan zijn dan een plek waar je betaalt. Het is een plek waar mensen elkaar ontmoeten en daar kan geen zelfscankassa ooit tegenop.

---

Wil je meer van me lezen? Kijk dan eens op https://www.gertspeelt.com/. Je kunt daar ook mijn boeken bestellen met daarin vele korte verhalen.