Het is nog vroeg deze morgen op Ameland en wat ik al vermoedde, blijkt te kloppen. Want als ik de top van het hoge duin bereikt heb, zie ik voor me een nagenoeg leeg strand. Alleen heel in de verte iemand met een hond, maar verder niets dan leegte. Ik daal het duin af en loop door het mulle strandzand richting de kustlijn. Flarden stuifzand, opgejaagd door een koude wind, gieren om mijn voeten. Het zijn de witte wieven van de wadden. Hoe dichter ik bij de waterkant kom, hoe m

Hij was er volledig van overtuigd. ‘A merry Christmas? Bah, humbug!’ Want Kerstmis zou hem toch niks brengen en het kost immers alleen maar geld. En dan zijn klerk Bob Cratchit, die zou, net als elk jaar, ook nu weer de hele kerstdag vrij willen en waarschijnlijk zou hij ook de dag erna later op kantoor willen komen. Dat laatste zou Scrooge zeker niet toestaan, want kerst is gewoon vette humbug. Het is december 1979 en ik zit in het lokaal van meneer de Wit. Op mavo de Esakke

Mijn telefoon piept. Het is een berichtje van buurman Roelf. Zaterdag is het ideaal weer om de bloemenstrook te spitten. De oude aangevreten bladeren van de boerenkool pakken we ook even aan. We beginnen om 10.00 uur . De dag erna open ik rond tienen de schuttingdeur en zie dat Roelf al aanwezig is. ‘Ha die Gert, goedemorgen.’ Toen ruim twee jaar geleden tijdens een buurtbarbecue het idee opkwam om een buurtmoestuin te beginnen, viel het feest een beetje stil. Wat? Een buurtm

Het is vrijdagmiddag 29 november 2024. Ik sta te popelen om mijn les te beginnen. Heb er echt zin in, het is alleen nog even wachten op de pabostudenten die zo binnen zullen komen. Maar als een aantal minuten later de les moet beginnen ben ik nog steeds alleen. En dat zal zo blijven. Voor het eerst in mijn onderwijscarrière blijft mijn lokaal leeg. Onthutst zoek ik de personeelskamer, krijg nog wat bemoedigende woordjes van meelevende collega’s, maar verlaat dan toch stilletj