Halverwege een Milky Way

Ergens op zolder moet ik nog een foto hebben van lang geleden toen ik hier fietste met mijn ouders en broers.  Daaraan dacht ik afgelopen zaterdag toen Lilian en ik een dagje op Texel waren. Een foto van die keer dat ik niet wilde fietsen. Ik wou gewoon liever naar het strand. Zandkastelen bouwen, de vlieger oplaten, plik plok spelen en golven springen. Maar dat wilden mijn ouders niet. ‘Nee we gaan vandaag niet naar het strand, maar we gaan lekker fietsen. En ik heb halverwege een verrassing voor jullie.’ Mijn vader kon het altijd zo mooi brengen. Hij zag natuurlijk ook wel aan mijn donkere uitdrukking wat ik ervan vond en gooide er daarom een vooruitzichtje in dat me nieuwsgierig maakte. En dus gingen we op die mooie dag in de zomer van 1977 fietsen.

We kampeerden er maar liefst drie weken lang. Met een grote Walker bungalowtent en voor mijn broer Jan en mij een klein slaaptentje ernaast. De urenlange wachttijden voor de boot in de veerhaven van Den Helder namen mijn ouders voor lief. Want zij wisten, het zes uur lange wachten werd altijd weer beloond door dat mooie eiland. ‘Geduld is een schone zaak jongens’, beantwoordde mijn moeder ons luide gezucht als we halverwege de wachttijd waren en we nog eens drie uur te gaan hadden.

Maar eenmaal op het eiland stroomde de chagrijnigheid met de eb mee en brak een heerlijke tijd aan. We zochten naar wadpieren en visten in zee en ik leerde daarbij het woordje paternoster. Of we zwommen in het zwembad van onze camping De Turkse Tent en droogden op onze grote badlakens. We namen penalty’s op elkaar, waarbij ik maar zelden won. Of ik ging kijken bij de pony’s van manege Kikkert aan de Bosrandweg. En heel soms, als er iets te doen was in De Koog, gingen we erheen. Keken we naar de parachutisten, waarbij er eentje totaal onverwacht een meter naast me landde en daarbij de bril van het hoofd van mijn buurman schopte. Ook de vliegshow bij Oosterend, waarbij sportcommentator Theo Koomen verslag deed, zal ik niet snel vergeten.

Maar het allerliefst was ik op het strand. Achter het windscherm, met mijn vlieger, die hoog boven mij alles leek te overzien. Ik schreef dan briefjes, plakte die om het vliegertouw heen, waarna de wind mijn geheime boodschappen omhoog blies. 

‘Wat voor verrassing dan pap?’ ’Wacht maar af kerel’, was zijn antwoord. En toen, ergens halverwege de tocht, stopten we en zei hij vol trots: ‘Kijk jongens, hier is de verrassing, voor ieder een hele Milky Way.’

Afgelopen zaterdag had ik geen Milky Way bij me. De hitte zou er chocolademelk van gemaakt hebben. Maar ik dacht met weemoed terug aan mijn vader en zijn mooie humor.

Toen Lilian en ik later die dag aan het strand lagen ontbrak mijn vlieger. Een briefje naar mijn vader kon ik dus niet sturen. Maar dat hoefde ook niet want volgens mij was hij de hele dag bij me.

---

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres op https://www.gertspeelt.com/blog en ontvang gratis een bericht in je mailbox zodra een nieuw verhaal is gepubliceerd.