Op de foto
‘Ik weet het niet zeker hoor Jesse maar volgens mij…’ Maar voor ik verder vertel word ik afgeleid. Rechts op de weg zie ik twee rendieren. Mysterieus, traag lopend en vooral uitstralend dat dit hun gebied is. Jesse heeft ze gelukkig ook gezien en rijdt behoedzaam langs de dieren die me een beetje verdwaasd aankijken. Zou het eten van rendiermos een hallucinerende werking hebben? Als we de beesten voorbij zijn en Jesses voet het gaspedaal weer gevonden heeft, vraagt hij: ‘Wat weet je niet zeker pap?’ ‘Nou weet je, die kerstman van daarstraks hè, volgens mij was dat een nepperd.’
Voor Lilian stond het al vast. Want ben je in Rovaniemi dan moet je naar de kerstman, die daar woont. Je kunt het hele jaar bij hem op bezoek om een praatje te maken en met hem op de foto te gaan. ‘Zullen we morgen dan naar hem toe gaan?’ vraagt een enthousiaste Lilian. ‘Mam ik ben er al twee keer geweest hè.’ ‘Ja nou, leuk toch!’, is het antwoord. Als ik daarna toegeef dat ik zelf eigenlijk ook wel nieuwsgierig ben naar de beste man, zucht Jesse: ‘Oké dan.’
En dus gaan we de volgende dag richting kerstmannenland. Als we het terrein naderen zie ik tientallen huisjes in een soort van vakantiepark. Ze staan leeg maar aan het aantal en de grote parkeerterreinen te zien is dit slechts tijdelijk. ‘In de winter zit het hier helemaal vol’, vertelt gids Jesse.
Zodra we geparkeerd staan lopen we het terrein op. Rondom een plein staan tientallen houten gebouwen met de deuren wijd open waardoor toeristen in- en uitlopen. Midden op het plein is een streep getekend waarop toeristen staan die een foto van zichzelf én die streep maken. Sta je dus wel mooi even met de poolcirkel op de foto. ‘Zullen we eerst naar de kerstman gaan?’, vraagt Lilian. Ik vind het prima en vraag aan Jesse of hij weet wat er allemaal in die houten gebouwen te zien is. ‘Allemaal troep pap, souvenirs voor de toeristen.’
Santa’s Home, staat op een groot gebouw waar we naar binnen gaan. We volgen de pijlen en eindigen in een rij wachtenden. Gezinnen met kleine kinderen en wij drieën wachten braaf op wat gaat komen. Dan gaat opeens een schuifdeur open en stapt een als elf verklede pubermeid naar voren. Ze wijst naar het gezin dat naar binnen mag. Eenmaal binnen gaat de deur snel weer dicht en rest ons andermaal het wachten.
Maar na een kwartiertje zijn wij aan de beurt en volgen de elf. Als we binnen zijn wijst ze ons de kerstman met de bank waarop we mogen zitten. Dan volgt een praatje over koetjes en kalfjes en over Gullit, Rijkaard en Van Basten, waarna we met hem op de foto gaan. Zodra die is genomen leidt de elf ons er weer uit en komen we bij een balie waar we op een scherm onze foto zien. Kort daarna tikken we 37,50 euro af en ontvangen de foto in onze mailbox. ‘Is toch leuk!’ Jesse grijnst wat. ‘Dit is mijn derde foto al met die man.’
Dan verkennen we het park. Maar na drie winkels met kerstballen, kerstmokken en kersttruien kunnen we de inhoud van de andere gebouwen wel raden. ‘Jemig wat een rotzooi’, verzucht ik. The Most Wonderful Time of the Year is hier werkelijk overal. Sterker nog, twee gebouwen verderop zie ik nóg een bordje met daarop Santa's Home. Ik blijf even staan. Hoeveel huizen heeft die man eigenlijk? Jesse ziet mijn blik. ‘Ja pap, er wonen hier twee kerstmannen.’
We volgen het bordje Post Office en zien in het postkantoor duizenden brieven die uit alle werelddelen naar de kerstman zijn gestuurd. Ik ben er toch wel van onder de indruk. Dat zo’n verhaal zo’n impact heeft op zoveel mensen. Maar dan hoor ik Jesse: ‘Oh ja, wil je nog rendieren knuffelen pap?’ Dat lijkt me inderdaad wel wat, maar als ik hoor dat dat 35 euro p.p. kost, is mijn kerststemming definitief gesmolten.
‘Volgens mij was het een nepperd’, zeg ik dus als we een tijdje later weer in de auto zitten. Lilian grinnikt en als ik naar links kijk zie ik Jesses grijnzende gezicht. Maar hij zegt niets. Zijn blik is naar voren gericht. Wie weet schiet rendier Rudolf maar zo uit de bosjes tevoorschijn. Want dat is me tijdens het reizen in Lapland wel duidelijk geworden, die rendieren, dat zijn geen nepperds.
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres op https://www.gertspeelt.com/blog en ontvang gratis een bericht in je mailbox zodra een nieuw verhaal is gepubliceerd.
Opmerkingen