Je draait de sleutel in het slot, opent de deur en stapt je nieuwe Finse wereld voor de komende vijf maanden in. Was het twee jaar geleden nog vanwege een internationaal uitwisselingsprogramma van de Rotary, nu gaat het om een studie aan de Universiteit van Lapland in Rovaniemi. ‘Vind je het ook spannend?’, vroeg ik je vorige week. Een diepe zucht, stilte en dan een ‘ja’. ‘Dat snap ik wel kerel, het is ook spannend.’ Een spanning vanwege het nieuwe. Want wat gaat er komen en

Het is stil en een frisse wind streelt mijn wangen. Ik ben op de begraafplaats van Arjeplog en sta voor het graf van Bengt-Urban Fransson, geboren op 31 maart 1969. Op een grafsteen gebeiteld de tekst Du fattas oss. Hij stierf zomaar tijdens een vakantie in Spanje op 27 juli 2015. Aan de rand van het zwembad, pats het leven voorbij. Ik leg mijn meegebrachte bosje rozen voor hem hier neer. Bengt-Urban is in 1996 meester op de Öbergaskolan en schrijft mij op 20 maart van dat

Eindeloze naaldbossen en snel stromende rivieren. Sneeuw op de bergen, verre horizonten op uitgestrekte fjällvelden. En dan, zomaar midden op de weg, een groepje rendieren. Sloom lopend, zich nergens wat van aantrekkend. Wij zijn hier te gast, pas je maar aan. Reizen in Zweden heb ik, sinds de eerste keer dat ik hier kwam in de zomer van 1989, altijd fantastisch gevonden. Hier is de natuur alomtegenwoordig en kun je minutenlang rijden zonder iemand tegen te komen. Hoe noordel

Op het bankje bij de visplas van Eext is het goed toeven. Dat vind ik niet alleen, dat vindt mijn moeder ook. ‘Wij kunt hier mooi even zitten’, zoals ze vanochtend, net als bijna elke andere zondagochtend, zegt. Een half uurtje daarvoor meldt ze het personeel van haar verzorgingshuis dat ze samen met mij even naar het bos gaat om te picknicken. ‘Wat leuk, geniet ervan.’ ‘Ja dat komt wel goed’, mompelt mijn moeder terwijl we naar de auto lopen. ‘Heerlijk’, zegt ze als we op he