Als je 90 bent heb je wat te vertellen. Dat je bijvoorbeeld geboren bent in 1936. Zeg maar het jaar dat de Spaanse burgeroorlog uitbreekt, dat Hitler zijn Duitse troepen het Rijnland laat binnen marcheren en dat de zwarte Amerikaan Jesse Owens op de Olympische Spelen van Berlijn vier gouden medailles wint. Maar ja dat herinner je je natuurlijk niet van het jaar dat je voor het eerst het levenslicht zag. Je eerste herinneringen zijn die van de bevrijding. Tanks die door het do

‘Rie het laand maor op, dan ku’j je takken zo op de bult gooien.’ Ik steek mijn duim omhoog en rij mijn auto vol met snoeihout uit de tuin van mijn moeder de akker op bij de kruising Torenweg-Walakkers in Eext. Want hier gaat het op de avond van de eerste paasdag gebeuren, de fik gaat erin. Zo geeit dat hier! Een uurtje later lees ik in het Dagblad van het Noorden de column van Daniël Lohues. Ik lees zijn stukjes graag. Vandaag gaat het over het paasvuur. Meestal schrijft Loh

Het is december van dit schooljaar als een moeder van twee van mijn leerlingen opeens voor me staat. ‘Zeg Gert, het volgende thema gaat toch over de ruimte?’ ‘Jazeker’, antwoord ik, ‘na de kerstvakantie begin ik daarmee, hoezo?’ ‘Zou je het leuk vinden als ik André Kuipers vraag of hij bij jou in de klas wil komen?’ Ik staar haar even aan. Heb ik het goed begrepen? André Kuipers? ‘Eh ja dat lijkt me wel wat’, lach ik. ‘Maar maak je een grapje?’ ‘Nee hoor, helemaal niet. Hij

Het is 7 januari 1991 rond half acht in de ochtend. Ik stap voor het eerst als meester de drempel over van mijn nieuwe school, de Brandaris in Dronten. Ik heb er zin in. Mijn sollicitatie is voorspoedig verlopen. De proefles, met achter in het lokaal drie leden van de sollicitatiecommissie, was een feestje en de eerste kennismaking met mijn nieuwe collega’s was verwarmend. Nadat de schoolbel is gegaan komen de eerste kinderen binnen. De gezichtjes staan wat op afwachtend. Als

‘What is the worst enemy you have over here?’ Even is het stil in onze fourwheeldrive landrover. Ik kijk opzij en zie dat Kings ogen, onze Navajo gids met grote cowboyhoed, het rode zandpad voor ons volgen. En dan, als ik het antwoord niet meer verwacht: ‘White men’. Zijn strakke blik vooruit. Stilte. Het is één dag voor de zomervakantie van 1992. Lilian is vanwege haar studie in de Verenigde Staten en ik eet met mijn leerlingen uit groep 7 de traditionele laatste-schooldag-p

Zodra ik de achterdeur open, hoor ik het opgewekte roekoe roekoe. Het geluid komt vanuit een boom die achter onze schuur staat. ‘Roekoe, ik zie je wel, dank je wel, ik kom eraan, roekoe.’ Ik strooi de inhoud van mijn vogelvoerbakje uit op de voederplank en loop weer naar binnen. Tien seconden later zit de vogel te eten terwijl ik van achter het raam haar observeer. ‘Eet smakelijk Dikke Dolly’, fluister ik. Dikke Dolly de duif is één van de hoofdpersonages uit het boek Pluk va

Het is nog vroeg deze ochtend. Met halfgeopende ogen pak ik mijn telefoon. Ik zoek op de NOS-app de laatste nieuwsberichten en lees dat de grote blonde leider aan de andere kant van de oceaan weer iets te zeggen had. ‘We are going to do something on Greenland, whether they like it or not. I would like to make a deal, you know, the easy way, but if we don’t do it the easy way we are going to do it the hard way. And by the way, I’m a big fan of Denmark too.’ Plots ben ik klaa

Het is nog vroeg deze morgen op Ameland en wat ik al vermoedde, blijkt te kloppen. Want als ik de top van het hoge duin bereikt heb, zie ik voor me een nagenoeg leeg strand. Alleen heel in de verte iemand met een hond, maar verder niets dan leegte. Ik daal het duin af en loop door het mulle strandzand richting de kustlijn. Flarden stuifzand, opgejaagd door een koude wind, gieren om mijn voeten. Het zijn de witte wieven van de wadden. Hoe dichter ik bij de waterkant kom, hoe m

Hij was er volledig van overtuigd. ‘A merry Christmas? Bah, humbug!’ Want Kerstmis zou hem toch niks brengen en het kost immers alleen maar geld. En dan zijn klerk Bob Cratchit, die zou, net als elk jaar, ook nu weer de hele kerstdag vrij willen en waarschijnlijk zou hij ook de dag erna later op kantoor willen komen. Dat laatste zou Scrooge zeker niet toestaan, want kerst is gewoon vette humbug. Het is december 1979 en ik zit in het lokaal van meneer de Wit. Op mavo de Esakke

Mijn telefoon piept. Het is een berichtje van buurman Roelf. Zaterdag is het ideaal weer om de bloemenstrook te spitten. De oude aangevreten bladeren van de boerenkool pakken we ook even aan. We beginnen om 10.00 uur . De dag erna open ik rond tienen de schuttingdeur en zie dat Roelf al aanwezig is. ‘Ha die Gert, goedemorgen.’ Toen ruim twee jaar geleden tijdens een buurtbarbecue het idee opkwam om een buurtmoestuin te beginnen, viel het feest een beetje stil. Wat? Een buurtm

Het is vrijdagmiddag 29 november 2024. Ik sta te popelen om mijn les te beginnen. Heb er echt zin in, het is alleen nog even wachten op de pabostudenten die zo binnen zullen komen. Maar als een aantal minuten later de les moet beginnen ben ik nog steeds alleen. En dat zal zo blijven. Voor het eerst in mijn onderwijscarrière blijft mijn lokaal leeg. Onthutst zoek ik de personeelskamer, krijg nog wat bemoedigende woordjes van meelevende collega’s, maar verlaat dan toch stilletj

Het is augustus 1996. Vriend Marcel en ik doen een dagje Amsterdam en hebben daarbij een speciaal doel. We willen het gloednieuwe Ajax stadion van dichtbij bekijken. Dat stadion zal een week later, op 14 augustus, officieel geopend worden door koningin Beatrix. Helaas hebben we geen kaarten kunnen bemachtigen, maar een aantal dagen daarvoor vindt de generale repetitie van die opening plaats en laat dat nu juist de dag zijn dat Marcel en ik de auto in Amsterdam parkeren. En ho

Hoe vaak heb ik ze tijdens mijn jeugd in Eext wel niet gehoord. De verhalen over het roemruchte voetbalverleden van mijn ooms. Vaak verteld tijdens de verjaardagsfeesten van mijn ouders. Dan zat de huiskamer vol. Mijn ooms aan de ene kant van de kamer naast elkaar en aan de andere kant mijn tantes. De huiskamer te klein, dus ging de kamerdeur er uit, haalden mijn broers en ik stoelen van boven en stond mijn moeder in de keuken de schaaltjes met prikkertjes klaar te maken. Pri

Het is stil in het Dronter Van Veldhuizenbos. Geen vogel, geen hond, geen mens. Wel langzaam dwarrelende bladeren om me heen. Honderden in het bruin, rood, geel, groen en oranje. Voor, opzij en achter me. Ik stop met wandelen, doe mijn ogen dicht en luister of ik ze kan horen vallen. Het blijft stil, hoezeer ik ook wil dat ik ze hoor. Als ik mijn ogen weer open doe en het pad voor me afkijk, zie ik dat iets verderop mijn route versperd is. Een groot hekwerk, voorzien van wit

‘Ik was iemand die naar deze wereld was gestuurd om mensen hoop te geven in donkere tijden. Want zonder hoop worden we apathisch en doen...

Vanochtend hoorde ik hem nog, de tjiftjaf. Ik denk voor het laatst dit jaar. Wat jammer toch, want zijn gefluit herinnert me aan de lente...

Het is druk in de trein en vrije plaatsen zijn er nauwelijks. Toch vind ik er eentje en ga zitten. Tegenover me zit een meisje van een...

‘Even ver open maar’, mompelde de man, terwijl ik machteloos in zijn martelstoel lag. ‘Ja die gaan eruit’, sprak hij en voor ik het wist...

‘Je hoort je netjes te gedragen en dat heb ik niet gedaan. Ik was gewoon een sukkel’, was getekend VVD-Kamerlid Eric van der Burg. Geen...

De vakantie kwam als geroepen. De volheid in mijn hoofd, het sluimerende verdriet van het voorjaar en het onrustige slapen, ik was er...