Wat is een vreemdeling?
‘Step forward please, you can use this side as well.’ Een nors uitkijkende vrouw wijst me resoluut waar ik moet staan. Ik volg haar aanwijzingen, maar ga niet mee in haar humeur. ‘Good morning to you, how is your day today?’ Verbaasd kijkt ze me even aan. Maar direct daarna een ontluikende glimlach. ‘Well, so far not too bad’, is haar antwoord. ‘Good for you’, antwoord ik en leg mijn jas, rugzak, riem en koffer in de daarvoor bestemde bakken die daarna naar het scanapparaat glijden. Als ik door wil lopen groet ze me nog na: ‘Have a good journey.’
Het is zeven uur in de ochtend en ik ben op station St. Pancras in Londen. Over een uur vertrekt de Eurostar-trein naar Amsterdam, onze vier dagen Londen zitten er weer op.
‘London baby’, schreeuwde Joey van de serie Friends toen hij in Londen aankwam om getuige te zijn van Ross’ tweede huwelijk. Hij verheugde zich enorm op zijn verblijf in deze miljoenenstad. Maar anders dan gehoopt, viel het hem toch wat tegen. Vreemd eten, raar accent. Nee, Londen was duidelijk geen New York.
Maar waar Joey blij was om weer huiswaarts te keren, ligt het bij mij genuanceerder. Want voor mij geldt wel Londen baby! De stad verveelt me nooit. Het is een smeltkroes van culturen en talen, van alle kleuren mensen, uit alle streken van de wereld. Ooit heerste het Britse Rijk over een groot deel van de wereld. De sporen daarvan vind je er nog overal terug.
In 1988 liep ik, als vierdejaarsstudent van pabo De Eekhorst in Assen, stage in het Engelse Northampton. Samen met mijn studiegenoot Peter logeerde ik bij Tina, een leerkracht van de basisschool waar wij stage liepen. Ze stelde niet alleen haar school, maar ook haar huis voor ons open. Haar gastvrijheid is me altijd bijgebleven. Wees vriendelijk, treed een vreemde met open armen tegemoet en voor je het weet ontstaat een nieuwe vriendschap.
We ontmoetten destijds ook Jo, één van Tina’s beste vriendinnen. Haar droge humor sprak me enorm aan en een tweede vriendschap was daar.
Nadat Peter en ik terugkeerden naar Nederland, hielden we een tijdje contact en bezochten beide dames ons in Nederland. We hadden een geweldige week.
De jaren volgden en we verloren elkaar uit het oog. Totdat ik op een middag via Facebook Tina vond. Ons contact herstelde en afgelopen april zagen we elkaar na achtendertig jaar weer tijdens een vierdaags bezoek aan Londen en gingen we door waar we in 1988 gebleven waren.
En Jo? Ook met haar kwam ik via Facebook opnieuw in contact. In april kon ze er helaas niet bij zijn, maar dat was de afgelopen week anders.
We are in the corner café on the ground floor. We are by the window overlooking the river and St Paul’s. We will look out for you! Het appje van Tina kwam juist nadat Lilian en ik in Tate Modern een tentoonstelling over Frida Kahlo hadden bekeken en naar de begane grond gingen.
Ik sloop langs de buitenmuur en mijn plan was om plotseling voor het raam te springen op de plek waar de dames zaten. Maar het plannetje mislukte, want voordat ik ze zag, zagen ze mij al.
Het weerzien met Jo, die me destijds veel stoute Engelse woorden leerde, was al net zo hartelijk als in april met Tina. Alsof er geen achtendertig jaar tussen had gezeten. Die middag trokken we met zijn vieren op. We aten bij een Turks restaurant, slenterden over de Millennium Bridge, zaten een hele poos boven in een dubbeldekker en bewonderden laatmiddeleeuwse schilderijen in The National Gallery.
En toen was het maar zo half zes en vertrokken beide dames weer richting Northampton. Maar niet nadat we afspraken om elkaar snel weer te ontmoeten, dan in Nederland. Een stevige knuffel, een laatste grap en foetsie waren ze weer.
Terwijl de Eurostar zich langzaam losmaakt van Londen, denk ik aan Tina en Jo. Ooit waren ze vreemden. Nu behoren ze tot de mensen die mijn leven hebben verrijkt. Misschien zijn vreemdelingen wel gewoon vrienden die we nog niet hebben ontmoet.
Wil je meer van me lezen? Kijk dan eens op https://www.gertspeelt.com/. Je kunt daar ook mijn boeken bestellen met daarin vele korte verhalen.
Opmerkingen