Bloemen voor Bengt-Urban

Het is stil en een frisse wind streelt mijn wangen. Ik ben op de begraafplaats van Arjeplog en sta voor het graf van Bengt-Urban Fransson, geboren op 31 maart 1969.  Op een grafsteen gebeiteld de tekst Du fattas oss. Hij stierf zomaar tijdens een vakantie in Spanje op 27 juli 2015. Aan de rand van het zwembad, pats het leven voorbij. Ik leg mijn meegebrachte bosje rozen voor hem hier neer.

Bengt-Urban is in 1996 meester op de  Öbergaskolan en schrijft mij op 20 maart van dat jaar dat ik welkom ben om een poosje mee te lopen. Via de Europese Unie heb ik een studiebeurs ontvangen en mag daarvoor bijna vier maanden op studiereis. Ik kies Zweden en zoek interessante scholen, waarbij ik heel graag naar Lapland wil. Als ik Bengt-Urbans brief lees ben ik de koning te rijk. Half september schudden we elkaar voor het eerst de hand en mag ik die weken zonder aarzelen zomaar in zijn huis wonen. Hij trekt dan tijdelijk weer bij zijn ouders in.

Ik ben veel bij hem in de klas. Hij is nieuwsgierig naar wat mij opvalt en wil weten hoe het onderwijs in Nederland is. We trekken veel met elkaar op, samen met een paar andere jongere leerkrachten. En wat ik na een poosje bevroedt blijkt te kloppen. Er is een oude garde die de zaak wil laten zoals het is en er zijn de jongeren die willen veranderen en verbeteren. En ik zit daar dan een beetje tussenin en ben een soort van intermediair. Ik praat met beide groepen en spreek mijn verbazing uit over dat de teamleden zo weinig met elkaar praten over het onderwijs. Directrice Gundrun laat weten dat ze dat ook wel wil maar dat het haar gewoon niet lukt en dat ze naar een andere baan uitkijkt. Als ik mijn verbazing hierover uitspreek zegt ze: ‘It is how it goes Gert.’  Bengt-Urban is nooit veroordelend over de situatie. Hij kan met beide groepen goed opschieten maar het lukt hem niet om zaken te veranderen. ‘It isn’t the time yet.’

De weken vliegen voorbij. Ik kijk in alle klassen, geef les over Nederland en ondersteun Bengt-Urban door steeds aan verschillende groepjes kinderen Engels te geven. We maken uitstapjes in de natuur en bezoeken in de bergen de Samen die daar hun rendierkalveren voorzien van een merk. Ik heb het enorm naar mijn zin en als de tijd erop zit spreken we af om contact te houden.

Dat contact blijft inderdaad, zeker ten tijden van het Eurovisie Songfestival. Want Bengt-Urban is een erkende kenner en laat me steeds vroegtijdig weten of de Nederlandse inzending wel of geen kans maakt.

Als ik hem in het najaar van 2015 weer eens een bericht stuur, komt er geen antwoord. Na een weekje stuur ik nog eens een bericht, weer geen antwoord. Maar dan, na ruim drie weken komt het vreselijke antwoord van zijn zus Anna-Maria over het overlijden van haar broer.

Vorige week stuurde ik Anna-Maria een berichtje. Dat ik drie dagen in Arjeplog zou zijn en dat ik graag het graf van haar broer wilde opzoeken om bloemen te leggen. Of ze dat goed vond. ‘You are more then welcome to visit and you don’t have to ask for it. And if you want to bring flowers, we will be grateful for that. I show you where he is burried.’

Als ik de bloemen neerzet kijk ik naar Anna-Maria. Haar open blik is als die van haar broer. Kort daarna nemen we afscheid en vertelt ze dat het fijn was om over Bengt-Urban te horen en wat hij voor mij destijds had betekend.

De volgende dag verlaten we Arjeplog. Jesse rijdt, ik zit naast hem en kijk nog één keer naar de school waar ik ooit rondwandelde. ‘Het was bijzonder om hier weer te zijn’, mompel ik.

---

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres op https://www.gertspeelt.com/blog en ontvang gratis een bericht in je mailbox zodra een nieuw verhaal is gepubliceerd.