De nooduitgang

Het is augustus 1996. Vriend Marcel en ik doen een dagje Amsterdam en hebben daarbij een speciaal doel. We willen het gloednieuwe Ajax stadion van dichtbij bekijken. Dat stadion zal een week later, op 14 augustus, officieel geopend worden door koningin Beatrix. Helaas hebben we geen kaarten kunnen bemachtigen, maar een aantal dagen daarvoor vindt de generale repetitie van die opening plaats en laat dat nu juist de dag zijn dat Marcel en ik de auto in Amsterdam parkeren. En hoewel we voor die generale ook geen toegangskaarten hebben, nemen we toch maar een kijkje.

Als we bij het stadion aankomen zijn we beiden diep onder de indruk. Wat een immens bouwwerk. Dit is wel wat anders dan mijn zo geliefde Groninger Oosterpark en Marcels favoriete stadion De Meer. Hier gaan grote dingen gebeuren, dat staat vast. Een nieuw stadiontijdperk is begonnen. We zijn overigens niet alleen. Duizenden mensen kijken met ons mee en vergapen zich aan Ajax’ nieuwe onderkomen. Maar anders dan wij, hebben zij wel een kaartje en met lede ogen zien we aan dat iedereen door de toegangspoortjes het stadion in verdwijnt. Zij wel.

Zo staan we daar een poosje en balen nu nog meer dat we er niet in kunnen. En stiekem naar binnen gaan zal ook niet lukken, het wemelt namelijk van de stewards. Ook voor hen is het een oefendag en het lijkt erop dat iedereen is opgeroepen om van deze dag te leren. Teleurgesteld kijken Marcel en ik elkaar aan. ‘Zullen we er eens helemaal om heen lopen?’, vraagt Marcel dan. Ik knik en zo beginnen we aan onze rondgang. We zien de vele ingangen, denken te weten waar de doelen moeten staan en zien opnieuw velen, voorzien van een kaartje, het stadion in gaan.

Maar dan, als we aan de achterkant van het stadion lopen, het deel evenwijdig aan het treinspoor, zien we een deur. En die deur, een nooduitgang, staat wagenwijd open en roept naar ons. We kijken en zien dat bij die open deur niemand staat. Geen steward, geen politie, geen schoonmaker of wie dan ook. We kijken elkaar aan, zeggen niets en knikken. Dit is onze kans. En nog voordat er ook maar één Amsterdammer is die ons kan betrappen, gaan we de deur door, lopen een flink aantal trappen op en staan dan tot onze stomme verbazing bij de trapopgang naar de zitplaatsen. We kijken om ons heen, knikken eens vriendelijk naar voorbij lopende stewards en gaan dan de trap op, waarna met elke stap hoger, ook mijn verwondering stijgt.

Op het tussenplatform staan we een poosje stil, maar ook weer niet te lang, we willen immers geen argwaan wekken bij wie dan ook. Dus keren we ons om, kijken naar boven en lopen nu helemaal naar boven om een plekje te vinden op de hoogste rij zitplaatsen. Dan gaan we zitten, tikken elkaar even aan en genieten die middag van wat er te zien is.

Een paar uur later gaan we weer. ‘Misschien moeten we toch nog wel even melden dat die deur onbemand openstond, of niet?’ En braaf als we zijn, zoeken we een steward, en vertellen hem over de deur en over onze fijne middag. ‘Oh dank u wel en wat fijn dat u een leuke middag had. Ik zal het doorgeven.’ Tevreden vanwege onze goede daad vertrekken we daarna richting de polder.

Inmiddels is het bijna 30 jaar later en zijn er mooie dingen gebeurd in de Arena. Ajax speelde er geweldige wedstrijden, Oranje haalde er de halve finale EK in 2000 en ik zag er onder andere Metallica, Tiësto en Madonna schitteren. Maar misschien was het hoogtepunt wel de nieuwe naam, gegeven in 2018, de Johan Cruijff Arena. En altijd zat tijdens die mooie momenten die ene deur dicht. Dicht omdat wij dat destijds zo goed hadden doorgegeven.

Maar gisteren was het even anders. Honderden rookpotten, vuurwerkbommen en pijlen vergalden de wedstrijd Ajax-FC Groningen. Op tv hoorde ik presentator Toine van Peperstraten zich hardop afvragen hoe het in hemelsnaam kon dat dit vuurwerk binnen was gekomen. Ik glimlachte. Wat voor hem een vraag was, was voor mij een weet!

---

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres op https://www.gertspeelt.com/blog en krijg vervolgens gratis een bericht in je mailbox zodra een nieuw verhaal is gepubliceerd.