Even ver open maar

‘Even ver open maar’, mompelde de man, terwijl ik machteloos in zijn martelstoel lag. ‘Ja die gaan eruit’, sprak hij en voor ik het wist verdween een verdovingsnaald in mijn mond en voelde ik aan beide kanten van mijn onderkaak een flink pijnscheut. ‘Je kan even in de wachtkamer wachten en als ik je dan roep trekken we die twee kiezen er uit.’ We?, vroeg ik me af. De tranen prikten in mijn ogen, als tienjarige was dit me teveel. Mijn vader keek naar me, knikte bemoedigend en ik sjokte achter hem aan de wachtkamer in, terwijl ik zachtjes begon te huilen. Toen tien minuten later mijn naam klonk schreeuwde alles in me om weg te rennen. Maar natuurlijk durfde ik dat niet. Met afgrijzen en pijn in mijn mond verliet ik kort daarna de praktijk, af en toe bloed spugend. Maar het fijne, ik was weer een half jaar verlost van die griezel.

De jaren erna zag ik maandenlang op tegen mijn halfjaarlijkse controlebezoek. Hoe dichterbij die ellendige dag kwam, des te onrustiger ik werd. En waar ik meestal na het bospaadje vanaf de Oude Groningerweg links afsloeg om via de Wilkerweg naar mijn mavo te fietsen, koos ik een maand voor de dag des onheils elke dag de afslag naar rechts, de Waardeellaan op, zodat ik zijn praktijk niet hoefde te zien. Ja, een bezoek aan tandarts Tamminga in Gieten was in mijn tienerjaren een ware nachtmerrie.

In die jaren werd in mijn mond een heuse amalgaamsnelweg aangelegd. De man zag het ene na het andere gaatje, en hoe ik ook poetste, steeds was het weer raak. Ik verdacht hem er van dat hij met zijn scherpe haak zelf gaatjes in mijn kiezen prikte. En hoe ouder ik ook werd, de angst was er niet minder om en steeds weer als ik in die stoel lag, veranderde ik in een klein bang Gertje.

Door mijn verhuizing uit Eext moest ik in mijn nieuwe woonplaats Dronten een huisarts en tandarts zoeken. Die huisarts was snel gevonden. Zonder schroom belde ik een praktijk in Dronten-Zuid en telefonisch werd de zaak direct afgehandeld. Maar zo soepel als ik me opstelde bij het zoeken naar een huisarts, des te stroever ging het bij de tandarts. Had ik de telefoon in mijn hand om een praktijk te bellen, begon ik hevig te trillen, ging mijn ademhaling omhoog en legde ik snel de hoorn er weer op.

‘Heb je al een tandarts eigenlijk?’ Het was mijn directeur Geert die me dit na een aantal maanden tijdens de middagpauze vroeg. Ik schudde mijn hoofd en vertelde schuchter mijn verhaal over de beul van Gieten. ‘Je moet naar Maassen gaan Gert. Hij is vriendelijk, rustig en legt gewoon uit wat hij doet.’ Ik had de naam Maassen al vaker gehoord maar hoorde ook dat hij zo populair was dat een patiëntenstop noodzakelijk was geworden. Toen ik dit aan Geert vertelde, pakte hij de telefoon. ‘Ja met Geert Popkema, kan ik Ron even spreken?’ Het duurde even maar toen zei Geert: ‘Ja Ron, met Geert. Luister, ik heb toch die nieuwe leerkracht aan mijn school, maar hij heeft nog geen tandarts. Ik weet dat jij een patiëntenstop hebt, maar kan je nog eens kijken of je toch een plekje vrij hebt. En ja wat fijn trouwens dat het met je kinderen bij ons op school zo goed gaat’, waarna een daverende lach uit Geerts keel kwam. Kort daarna legde hij de hoorn erop. ‘Geregeld Gert, je kan een afspraak maken.’

Toen ik de afgelopen week bij tandarts Maassen in de stoel lag, dacht ik terug aan Tamminga en mijn angsten. Terwijl Maassen er lustig op los boorde omdat er een kroon gezet ging worden, lag ik er redelijk ontspannen bij. De tandarts legde uit, maakte grapjes met zijn assistenten en stond steeds met me in contact over wat hij ging doen. ‘Zo Gert, het grootste deel is achter de rug. Over twee weken de tijdelijke kroon eruit, de nieuwe erop en het is klaar.’

Op mijn weg terug naar huis bedacht ik dat na bijna 50 jaar mijn tandartsangst verdwenen was en ik vol goede moed over twee weken weer in diezelfde stoel zou gaan liggen.

---

Wil je meer van me lezen? Kijk dan eens op https://www.gertspeelt.com/. Je kunt daar ook mijn boeken bestellen met daarin vele korte verhalen.