Met de golven mee

De vakantie kwam als geroepen. De volheid in mijn hoofd, het sluimerende verdriet van het voorjaar en het onrustige slapen, ik was er klaar mee. Even eruit zou vast goed zijn.

Al eerder hadden we bedacht dat het Slovenië zou gaan worden. ‘Het is een prachtig land pap, echt iets voor jullie’, was het advies dat zoon Erik gaf nadat hij het zelf had ontdekt. Vroeger nam je ze mee naar onbekende oorden, nu komen daar de tips voor terug.

Maar hoe meer de datum van vertrek naderde, des te meer zin ik kreeg in iets anders dan Slovenië. Ik kreeg zin in de zee. In vergezichten, imposante luchten, drijven op de golven en zand tussen mijn tenen. ‘Wat is er?’, vroeg Lilian, ‘wil je niet naar Slovenië?’ Ik aarzelde. Zij had er echt zin in. Het Sloveense reisboekje lag al dagen op tafel te schitteren. Voor mij gesloten maar niet voor haar. Ze had vast al een aantal mooie bestemmingen uit het boekje gekozen. Natuurlijk zou ik het wel naar mijn zin gaan hebben daar, maar toch.

‘Ik weet het niet’, zei ik, ‘het weer is er niet te best, het regent veel. Er zijn wat overstromingen en de voorspellingen zijn somber. Wat dacht je van Normandië? Het weer is daar goed en stabiel rond de 25 graden.’  Even was het stil. ‘Dat is goed’, hoorde ik toen, ‘dan gaan we daar naar toe’, waarna de zee al in mijn oren ruiste.

Een aantal dagen later lag ik op mijn badlaken en keek over de strakblauwe zee en voelde langzaam de rust in me komen. Na een poosje stond ik op, liep de zee in en liet me achterover vallen. Het zoute water prikkelde mijn huid en speelde met mijn lippen. Mijn hoofd achterover, mijn lijf uitgerekt en mijn tenen boven water.

Ik dreef, keek naar de wolken en deinde mee met de golven en mijn eigen gedachten. Die gingen alle kanten op. Naar mijn werk, naar mijn moeder en mijn schoonmoeder, naar mijn pas overleden vader, naar Lilian die als een knuffelzeehondje op het strand lag te zonnen, naar Erik die de Schotse Hooglanden verkende en naar Jesse die in zijn uppie Fins Lapland aan het ontdekken was.  Het kwam allemaal voorbij en al drijvend liet ik het allemaal gebeuren, hoefde niks en voelde me vrij.

Die avond pakte ik een boek en kon voor het eerst sinds maanden weer lekker lezen.

---

Wil je meer van me lezen? Kijk dan eens op https://www.gertspeelt.com/. Je kunt daar ook mijn boeken bestellen met daarin vele korte verhalen.