'Wost nog een koppie thee?'

Het is vrijdagmiddag 29 november 2024. Ik sta te popelen om mijn les te beginnen. Heb er echt zin in, het is alleen nog even wachten op de pabostudenten die zo binnen zullen komen. Maar als een aantal minuten later de les moet beginnen ben ik nog steeds alleen. En dat zal zo blijven. Voor het eerst in mijn onderwijscarrière blijft mijn lokaal leeg. Onthutst zoek ik de personeelskamer, krijg nog wat bemoedigende woordjes van meelevende collega’s, maar verlaat dan toch stilletjes de hogeschool.

Dat weekend schrijf ik het van me af. Het verhaal krijgt een plekje op mijn website en wordt 481 keer gelezen. Het hoge aantal verbaast me wat, dus kijk ik via Google analytics uit welke regio’s de meeste lezers komen. En laat dat nu net de omgeving Deventer zijn.

De week daarna zitten mijn lessen tjokvol. Geen student is afwezig. Ik hoor dat velen mijn verhaal gelezen hebben en dat ze er erg van zijn geschrokken. Een aantal studenten blijven na de les wat hangen. Ze laten me weten dat ze altijd enorm veel aan mijn lessen hebben. En dat ik zeker niet moet stoppen met mijn pabowerk. Dat ze dat heel erg zouden vinden. Opgetogen verlaat ik die middag Deventer. Hun lesje is geleerd.

Het is donderdagmiddag 4 december 2025. Mijn een-na-laatste les is zojuist afgelopen en ik maak me op voor de laatste. Een late deze keer, van half vijf tot zes uur. Niet echt een fijne tijd natuurlijk. ‘Het zou zo maar kunnen dat er niet zoveel zijn hoor Gert, ze hadden namelijk nogal wat tussenuren’, waarschuwt collega Michiel me als hij mij in mijn lokaal ziet zitten. ‘Tja, dat zou zo maar eens kunnen, maar ik hoop het niet.’ Ik heb bovendien geen afmelding gehad dus het zal wel goedkomen, denk ik nog. Tien minuten later sluit ik de deur achter me. Geen enkele student van klas 2C liet zich zien, teleurgesteld pak ik mijn jas en loop richting auto.

Dan piept mijn telefoon vanwege een inkomend appje van zoon Jesse. Wanneer je in de auto zit, wil je dan even bellen? Ik zit even in een dipje dezer dagen. Vijf minuten later bel ik hem. ‘Hoi kerel, hier ben ik. Je zit in een dipje?’ ‘Ja pap’ en een diepe zucht vult mijn oor. ‘Ja kerel, dat kan. Dipjes horen bij het leven. Maar voordat jij de jouwe vertelt, zal ik je eerst de mijne zeggen. Want ik zit ook in een dip.’ En ik vertel hem vervolgens dat er geen enkele student is komen opdagen voor mijn laatste les. ‘Oei’, hoor ik aan de andere kant van de lijn. ‘Ja, zeg dat wel kerel. Wat moet ik hier nou toch mee?’ In de minuten daarna krijg ik een aantal tips van hem en vraag daarna naar zijn dip. En zo wisselen vader en zoon elkaars dipjes, voelen de serieusheid ervan maar kunnen er een kwartier later toch ook hartelijk om lachen. Als hij daarna ophangt voel ik me opgetogen. Ik ben mijn dipje kwijt.

Maar dan…

Het is twee dagen later en ik zit in Eext bij mijn moeder aan de thee. We delen wat verhalen en ik vertel haar dat er die donderdag geen student aanwezig was in mijn les. ‘Zal wel? Wat een schande! En kan dat zomaor?’ Ik knik. ‘Ja mam, dat noem je de zelfsturende student.’ Mijn moeder schudt haar hoofd en zucht. En tijdens die zucht weet ik al wat er gaat komen. Dat mijn moeder vroeger zelf zo graag had willen leren, maar dat dat niet mocht. Dat ze na de huishoudschool aan het werk moest, dat leren er voor haar niet inzat vanwege de grote armoede. Dat ze in het najaar zelfs van school werd gehaald om eerpels te krabbn. Dat ze jaloers was op anderen die wel mochten leren. Dat de studenten van tegenwoordig stok en steen verwend zijn. En dat ze geen weet hebben van hoe het vroeger was.

Ik kijk naar mijn moeder en voel ik haar boosheid in mijn lichaam. Ze heeft groot gelijk, denk ik, en ik voel me helemaal door haar begrepen. Ik realiseer me opeens hoe mooi dat toch eigenlijk is. Dat een man van 58 zich gesteund voelt door zijn moeder van 89 en dat dat heel erg fijn voelt.

‘En nou?’, vraagt ze dan. 'Wat goj aander week der van zeggn?’ Daar hoef ik niet lang over na te denken. ‘Dit mam, wat jij net zegt hebt. Dat zal ze leern!’ ‘Mooi zo mien jong, zeg ze maor eem gooud de waorheid. Wost nog een koppie thee?’

---

Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres op https://www.gertspeelt.com/blog en krijg vervolgens gratis een bericht in je mailbox zodra een nieuw verhaal is gepubliceerd.