Vergeet ons niet

Vanochtend hoorde ik hem nog, de tjiftjaf. Ik denk voor het laatst dit jaar. Wat jammer toch, want zijn gefluit herinnert me aan de lente en de zomer. Maar nu lijkt het met het mooie tjaftjaffenweer gedaan. De herfst is er bijna en van nature hebben de meeste tjiftjaffen het daar niet zo op. En dus gaat ie er straks vast vandoor en vliegt met een paar honderdduizend soortgenoten naar het warmere zuiden, ergens in Spanje en Marokko. Zit ie daar dan een beetje in de zon, bij te komen van het broedseizoen, te genieten van de rust. Lijkt me heerlijk. Even de boel de boel, lekker op een takkie, af en toe even je best doen om een vliegje te vangen, en dan weer niksen.

Ietsje later in de morgen krijg ik van collega Paul een kort berichtje met daarin wat beelden van een vergadering van de gemeenteraad van Doetinchem. Het ging om een meningsvormende raadsvergadering om te spreken en van gedachten te wisselen over de huisvesting van honderd asielzoekers. Maar nog voordat er ook maar één gedachte uitgewisseld werd verstoorden vuurwerkbommen, eieren en rookpotten de rust in de Gelderse stad. ‘Nexit, de EU uit, onze eigen munt terug en oprotten met het hele zootje, we moeten ons land weer schoonmaken’, aldus een boze blonde mevrouw van middelbare leeftijd.

Vanmiddag kijk ik naar beelden op de site van de NOS. Anti-immigratie-demonstratie Den Haag escaleert, valt er te lezen. Een politieauto in de fik, onherkenbare mannen in het zwart, omgekeerde vlaggen, sommige daarvan oranje-wit-blauw. De historische Prinsenvlag, de vlag die in de gitzwarte jaren 30 en 40 van de vorige eeuw door de NSB werd geclaimd en bij hun hoofdkantoor in Utrecht wapperde. Ik zie de beelden en vraag me af waarom mensen in 2025 met die vlag zwaaien, terwijl in mijn hoofd het lied Vreemde Wind van Ernst Jansz opkomt.

Er waait een vreemde wind

over de wegen van het land

door de straten van de stad

tussen de regels in de krant

mensen wijzen mensen na

vele kelen spreken kwaad

achterdocht waar ik ook ga

er is sprake van verraad.

Vanochtend hoorde ik hem dus nog eens, de tjiftjaf. Een laatste groet. Met nog één keer zijn gefluit in mijn oren als een laatste boodschap. Alsof hij wil zeggen: ‘Ik kom terug, maar nu eerst weg van hier. Want het wordt me hier te kil. Pas als het beter wordt zal ik er weer zijn. En dat gaat gebeuren, geloof me. Het wordt beter, maar nu nog even niet.’

Ik stond stil, keek naar boven en zag het beestje hoog op een tak. We keken elkaar aan, ik glimlachte, hij knikte en toen… toen vloog ie op. ‘Tot in maart’, fluisterde ik hem nog na, ‘en vergeet ons niet’.

---

Wil je meer van me lezen? Kijk dan eens op https://www.gertspeelt.com/. Je kunt daar ook mijn boeken bestellen met daarin vele korte verhalen.