Humbug

Hij was er volledig van overtuigd. ‘A merry Christmas? Bah, humbug!’ Want Kerstmis zou hem toch niks brengen en het kost immers alleen maar geld. En dan zijn klerk Bob Cratchit, die zou, net als elk jaar, ook nu weer de hele kerstdag vrij willen en waarschijnlijk zou hij ook de dag erna later op kantoor willen komen. Dat laatste zou Scrooge zeker niet toestaan, want kerst is gewoon vette humbug.

Het is december 1979 en ik zit in het lokaal van meneer de Wit. Op mavo de Esakker in Gieten is hij docent Engels. En hoewel hij op zijn manier zijn best doet, is hij niet de populairste docent van de school. Wellicht mede ingegeven door de bedwelmende lucht in zijn lokaal, waar zelden een raam openstond. Maar ook zijn wat merkwaardige manier van lopen en praten zorgde bij menig puberende scholier voor gegrijns en gegrinnik. Helaas was hij door zijn anders zijn vaak doelwit van vervelende pesterijen met soms als gevolg dat de arme man een leerling de klas uitsleurde of één keer zelfs huilend het lokaal verliet.

Ik had met meneer de Wit te doen. Niet in de laatste plaats omdat het toen al in mij sluimerde dat ik ook leraar wilde worden. Hoe kan je iemand die je iets wil leren zo pesten? Ik vroeg het me vaak af maar had toen nog niet genoeg zelfvertrouwen om het voor hem op te nemen. En dus bleef ik beschaamd zitten als opnieuw een klasgenoot een streek uithaalde. Ik vroeg me in die jaren ook weleens af waarom andere docenten niet ingrepen. Zagen zij niet wat er gebeurde, moesten ze hun collega niet helpen?

Maar toen kwam december en gebeurde er in die ene les iets totaal onverwachts. De pubers zaten. De Wit liep naar zijn geluidsinstallatie en liet ons luisteren naar een hoorspel. In het Engels hoorde ik voor het eerst A Christmas Carol van Charles Dickens. Met rode konen op mijn wangen luisterde ik ademloos naar dit fantastische verhaal en hoorde voor het eerst het geweldige Engelse woordje humbug.

Terwijl het verhaal zich ontvouwde en wij hoorden hoe de vrekkige Scrooge bezoek kreeg van drie geesten die hem lieten zien hoe zijn leven was, is en zou zijn, daalde er een ongekende rust neer op de klas. Iedereen zat met volle aandacht te luisteren, terwijl meneer de Wit achter zijn bureau tevreden toekeek. Toen het hoorspel was afgelopen verlieten we zijn lokaal en wenste hij ons een fijne kerstvakantie.

Ik herinner me nog dat ik ‘s avonds dacht dat het nu wel goed zou komen. Dat in het nieuwe jaar het gepest voorbij zou zijn en we gewoon met een schone lei konden beginnen. Maar ik had me lelijk vergist. Want toen ik de eerste dag na de kerstvakantie hoorde dat op oudejaarsnacht bij meneer de Wit een vuilcontainer was omgekieperd in zijn voortuin, wist ik dat er niks zou veranderen.

Deze week keek ik naar een verfilming van A Christmas Carol en bedacht me dat meneer de Wit ons met dit verhaal misschien iets wilde vertellen. Dat onze klas Scrooge was en tot inkeer zou komen. Helaas gebeurde dat niet en daar past slechts één woord bij: humbug!

---

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres op https://www.gertspeelt.com/blog en ontvang gratis een bericht in je mailbox zodra een nieuw verhaal is gepubliceerd