Zou jij willen delen?

Zodra ik de achterdeur open, hoor ik het opgewekte roekoe roekoe. Het geluid komt vanuit een boom die achter onze schuur staat. ‘Roekoe, ik zie je wel, dank je wel, ik kom eraan, roekoe.’ Ik strooi de inhoud van mijn vogelvoerbakje uit op de voederplank en loop weer naar binnen. Tien seconden later zit de vogel te eten terwijl ik van achter het raam haar observeer. ‘Eet smakelijk Dikke Dolly’, fluister ik.

Dikke Dolly de duif is één van de hoofdpersonages uit het boek Pluk van de Petteflet, geschreven door Annie M.G. Schmidt. De tekenaar van het boek, Fiep Westendorp, geeft Dolly een stevig postuur. En omdat Dolly van de schrijfster een zachtaardig karakter krijgt, kan het haast niet anders dan dat je vriendjes met haar wil zijn. Mijn twee zoons en ik ook, toen ik jaren geleden het boek aan ze voorlas. Vlak voor het slapen gaan, samen in het grote bed. Erik links, ik in het midden, Jesse rechts. Rode konen op de wangen, dicht tegen me aangekropen bij spanning, zuchtend van opluchting als het gevaar geweken was. Als ik het boek in de boekenkast zie staan voel ik ze nog steeds tegen me aanleunen.

Vanachter het raam zie ik dat mijn Dolly er geen gras over laat groeien. Ze pikt er lustig op los, daarbij steeds om zich heen kijkend. Waar kijkt ze toch naar? De snelheid waarmee de zaadjes worden weggepikt is enorm. ‘Ho ho, de andere vogels moeten ook nog wat’, roep ik. Maar Dolly trekt zich er niets van aan. Dus open ik de deur. Ze schrikt op en kijkt me bozig aan als ze het luchtruim kiest. Ik kijk in het voederbakje. Op twee na zijn alle zonnebloempitten verdwenen terwijl alle andere soorten zaadjes er nog liggen. Wat een selectieve gulzigaard. Ik ga weer naar binnen, waarna Dolly een paar tellen later alweer aan komt vliegen.

Zo sta ik achter het raam nog wat te kijken en wil me juist omdraaien als ik zie waar Dolly steeds op gericht was. Een tweede duif landt op het voederplankje. Dolly schrikt op en doet twee stappen naar voren, daarbij haar nek strekkend en de vleugels half uitslaand. Duif twee is echter niet zo onder de indruk. Sterker nog, hij begint gelijk zijn graantjes mee te pikken. En zo zie ik twee dikke houtduiven broederlijk naast elkaar het plankje leegeten.

Houtduiven zijn monogaam. Het kan in mijn ogen dus niet anders dan dat dit een paartje is. Want zie hoe lief en aardig ze voor elkaar zijn. Dan doet Dolly een stapje opzij. Dat is vast om haar man de twee laatste zonnebloempitten te gunnen. Maar dat heb ik mis. De stap opzij blijkt een valstrik. Zodra het mannetje gefocust is op die heerlijke pitten, slaat Dolly toe. Met een ferme snaveltik op zijn vleugel laat ze duidelijk zien wie de baas is.  Verbolgen kijkt hij op en vliegt weg waarna Dolly de twee overgebleven pitten met zichtbaar genoegen oppeuzelt.

Inmiddels zijn we vier uur verder en koert Dolly vanuit de boom het hoogste lied waarbij ze steeds na drie keren koeren haar snavel houdt. Luistert ze naar een antwoord van haar man? Maar er volgt niets, alleen het zachte geluid van de wind door de kale wintertakken.

---

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres op https://www.gertspeelt.com/blog en ontvang gratis een bericht in je mailbox zodra een nieuw verhaal is gepubliceerd.