Zoeken

What the hek!

Bijgewerkt: jan 29

Op sinterklaasavond 2020 kreeg ik het boek Sapiens van Yuval Noah Harari. Het stond al lang op mijn lijstje en wat een geluk dat de goede Sint mijn huisje niet voorbij reed. Harari beschrijft in zijn boek de geschiedenis van de mensheid. We zijn van een weinig belangwekkend diersoort geëvolueerd tot een god die kan scheppen en vernietigen, met uiteindelijk het onvermijdelijke einde van Sapiens in het vooruitzicht. Niet echt een opbeurende gedachte zo aan het begin van dit nieuwe jaar. Heb je net die ellendige 2020 afgesloten, durf je het nieuwe jaar met goede hoop tegemoet te treden, heb je een paar fijne voornemens tot doel gesteld, krijg je nu al in week één van 2021 te lezen dat ons soort uiteindelijk ten onder gaat. Gelukkig nieuwjaar hè.


Maar niet getreurd, we zijn er nog en zolang we er nog zijn, vind ik het leuk om eens verder na te denken over ons soort. Want wat onderscheidt ons nu van alle andere soorten die we in de natuur tegenkomen? Niet het vermogen tot voortplanten of tot overleven en ook niet het vermogen tot doden. Nee het is ons vermogen tot het flexibel gebruiken van taal. Alleen wij, als Sapiens zijnde, kunnen praten over zaken die in het echt niet bestaan. Wij hebben fantasie en kunnen ons verplaatsen in een wereld die niet de echte, maar een imaginaire wereld is. Vraag dat laatste bijvoorbeeld maar eens aan onze jongste zoon. Uren achter elkaar verblijft hij met zijn vrienden in een Minecraftwereld waarin ze complete steden, dorpen en zelfs bewoners creëren in een denkbeeldige wereld. Ik kijk en luister naar wat hij erover vertelt, zie zijn enthousiasme over die fantasiewereld die voor hem en zijn vrienden echt bestaat.


Zelf hou ik het liever bij datgene wat ik kan zien, ruiken, proeven, horen en voelen. Bij de verfrissende waterkou bijvoorbeeld, tijdens mijn eerste ochtendwandeling met hond Mick op 1 januari. Met mijn gezin verbleef ik een paar dagen in een huisje in Nieuw Heeten en tijdens die wandeling op de eerste 2021-ochtend was het nog stil, mistig en grijs. Een klein zuchtje wind schuurde langs mijn wangen. Mick snuffelde naar sporen uit 2020, ik rook vooruit naar 2021. We liepen samen het pad af en staken de weg over. Voor ons het bos, een breed pad leidde ons er naar toe. Na een rondje bos keerden we op hetzelfde pad terug.


Gek genoeg zag ik toen pas het hek. Het zat dicht met een stevig hangslot. Niet los te krijgen dat ding en dat was vervelend want ik wilde het bos wel uit! Wat nu? Een gevoel van onrust kwam op totdat ik hond Mick plots aan de andere kant van het hek zag lopen. Hoe was hij daar gekomen? Ik keek nog eens en zag toen dat daar waar ik dacht een hek te hebben gezien helemaal geen hek was. Ja, er was wel een hek, maar niet de gehele doorgang werd er door afgesloten. En dat was wel zoals ik het had gezien. Een zucht van opluchting ontsnapte uit mijn lijf. Dit hek kon mij niet tegenhouden. Sterker nog, ik realiseerde me plotseling dat in 2021 geen hek mijn doorgang kan belemmeren. Je kan er immers altijd omheen! Niets kan Gert Sapiens nu nog stoppen in dit nieuwe jaar!




Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres en krijg vervolgens wekelijks gratis een bericht in je mailbox zodra het verhaal is gepubliceerd.

Recente blogposts

Alles weergeven

Onder schot