Zoeken

Ik zorg voor jou

Bijgewerkt: jan 29

‘Iemand moest Jozef K. belasterd hebben, want zonder dat hij iets kwaads had gedaan, werd hij op een morgen gearresteerd.’ Het was in 1984 dat ik deze eerste zin uit het boek Het Proces van Franz Kafka, geschreven in 1914, las. Onmiddellijk greep het verhaal me bij de strot. Het was een angstaanjagende ervaring. Hoe verder ik in het boek kwam hoe benauwder ik het kreeg.


Tijdens de dagen dat ik dit boek las, droomde ik naar. Ik was alleen en liep op het drooggevallen Wad. Ik wist precies waar ik wel en niet kon lopen en vermaakte me prima. Ik keek naar de mooiste vogels, snoof de ziltste zeegeuren op en maakte me geen zorgen. Het was bovendien heerlijk weer met een aangename temperatuur en een zacht briesje. Terwijl ik zo in een soort van diepe trance door de kleimodder slempelde lette ik niet op de tijd. Plotseling werd ik, door een vlak boven mijn hoofd krijsende meeuw, uit mijn wadwandeling wakker geschud. Ik keek op mijn horloge. Dat was weg. Ik keek om me heen, keek naar het noordwesten en zag tot mijn grote schrik de opkomende vloed naderen. In paniek zette ik het op een lopen richting het vasteland. Ik rende zo hard als ik kon maar gek genoeg kwam dat land niet dichterbij. Ondertussen keek ik zo nu en dan achter me en zag dat de vloedlijn snel dichterbij kwam. Het duurde niet lang of de zeeklei onder mijn voeten werd nat en al snel liep ik tot mijn enkels in het zeewater, waarna het vervolgens tot mijn middel, borst en hals reikte. Naar een schip in de verte schreeuwde ik om hulp. Ik zag een fietsend echtpaar op het pad langs de dijk dat me zag worstelen. Ik zwaaide wanhopig, gilde het uit, totdat een eerste slok zeewater mijn keel binnenklotste. Ik proestte, spartelde en stootte nog één keer wanhopig een laatste angstkreet uit. Daarna werd het stil en begon ik te zweven boven de zee. Al zwevend keek ik naar beneden en zag dat het fietsende echtpaar naar me keek. Toen ze zagen dat ik hen ook zag keken ze snel weg. Ik voelde me kil, koud en klam toen ik wakker werd.


Het duurde even tot ik me realiseerde dat ik in mijn eigen bed lag op mijn eigen kamer. Niks Wad en vloedgolven, weg eenzaamheid en kilte.


Gedurende de tijd dat de toeslagenaffaire rond de belastingdienst opspeelde, de dappere kamerleden Omtzigt en Leijten niet wegkeken en uiteindelijk het onvermijdelijke opstappen van Asscher en het kabinet Rutte 3 plaatsvonden, heb ik vaak moeten denken aan mijn ijzingwekkende waddroom. Hoe je plotseling van je bed wordt gelicht en beschuldigd wordt van zaken die je niet gedaan hebt. Dat je vertrouwt op de overheid maar dat die even niet thuis blijkt te zijn. Dat je geld, huis, huwelijk en baan onder extreme spanning komen te staan. Dat de slokken zeewater met liters binnenkomen, dat er hele pelotons fietsende echtparen op de dijk je wel zien maar net even de andere kant op kijken. Dat je gewoon hartstikke alleen en eenzaam bent! Dat jij Jozef K. uit het boek van Kafka bent geworden.


Een nachtmerrie die we volgens mij maar op één manier kunnen voorkomen; heb oog en zorg voor elkaar!



Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres en krijg vervolgens wekelijks gratis een bericht in je mailbox zodra het verhaal is gepubliceerd.

Recente blogposts

Alles weergeven

Great news

De bom