Zoeken

Thuis

Op weg naar mijn ouders, Jan en Lammechientje, in mijn geboortedorp Eext, passeer ik deze week even na de afslag Meppel op de A28 de grens. Het bordje Drenthe lacht me toe. Dat doet ie al sinds ik in 1989 Drenthe verliet en vanaf toen dus regelmatig terugkom. Vandaag ook. Hoe dichter ik bij Eext kom hoe meer het landschap mij herkent. Bij de afslag Rolde op de N33 stroomt het bloed wat harder. Door het mooie hart van Rolde, langs het schitterende beeldhouwwerk van Bert Kiewiet waarbij de Drentse boertjes me glimlachend nakijken. Daarna de lege plek waar ooit hotel Erkelens floreerde en dan de eerste weg rechts richting Anderen en Eext.


Of toch eerst nog niet? Nee, eerst nog even rechtdoor, een paar honderd meter maar. Langs de plaats waar ooit het illustere Hof van Rolde stond, de moeder der discotheken uit de jaren 70 en 80. Helblauw van de sigarettenrook, consumptiemuntjes rinkelend in de broekzak, toetende oren van de harde muziek, zwalkende horizonten door het schrale bier. Altijd kijkend naar het wonder. En het geschiedde, in het Hof zag ik Lilian pas echt!


Terug langs de imposante kerk met op het kerkhof in zijn graf een zacht zingende Cuby, dan naar de afslag richting Anderen, Eext. Een hobbelige weg. De wortels van de oude eiken drukken het asfalt omhoog als een soort protest. Dit is ons landschap! De autorijlessen van toen flitsen aan me voorbij. Die eiken staan wel heel dicht aan de weg. Ze komen uit een autoluwe tijd. Vandaag de dag zien ze er op toe dat je niet te dicht langs de kant rijdt. Ik hou van oude eiken.


De afslag Anderen laat ik liggen. Wegens wegwerkzaamheden is Eext niet via Anderen te bereiken. Dus rij ik door naar de Eexterhalte. Ooit een treinstation, nu een herinnering. Ik sla af naar Eext en kijk naar rechts. Daar staat ie, de D14! Meer dan 5000 jaar oud. Stoer, groots en mystiek. Ik parkeer de auto, stap uit en loop naar één van de mooiste hunebedden van Nederland. Bij elke stap dichterbij ga ik een stap terug in de tijd. Het gevoel van toen, toen ik nog een klein Gertje was, komt weer boven. Deze oerplek, magisch in een atmosfeer vol verhalen. Ik kijk en zie me weer klimmen op deze machtige stenen. Ik zie me weer wegkruipen bij het verstoppertje spelen, zie me een klein vuurtje stoken en mijn handen warmen. Ik zie me zitten, kijken en mijmeren. Ik kijk naar de beelden van toen en voel de beleving opnieuw. Het is me allemaal zo lief.


Na een poosje stap ik op. Glimlachend rij ik naar mijn ouders die ongetwijfeld al bij het raam zitten om te kijken of ik er al aan kom. En dat doe ik, ik ben thuis!