Zoeken

Neem mij mee

Buiten giert storm Bella om het huis. Mijn gedachten wervelen door mijn hoofd, aangewakkerd door het vele bulderen van de stormwindvlagen. Het is de derde kerstdag en dus zit Kerst 2020 er weer op. Dit jaar was het anders dan anders. Het was stiller en rustiger. Voorheen betekende kerst voor mij samen zijn met mijn familie op kerstdag één en op kerstdag twee samen met mijn schoonfamilie. Een prachtige traditie, dierbaar en waardevol. Met de belangrijkste mensen uit mijn leven deze dagen vieren is al jaren een fijne afsluiting van het jaar. Maar nu was het dus anders. Het gezelschap was kleiner, de afstanden groter. Voor mij was Kerst 2020 een kerst op de handrem.


Wat dit jaar wel hetzelfde was, was de jaarlijkse kersttoespraak van de Koning. Ik zag het niet direct maar ’s avonds, na het kerstdiner, keken en luisterden we online zijn woorden terug. De Koning sprak over de moeilijke tijd. Dat deed hij plechtig. Halverwege zijn speech verschoof de aandacht naar hoe wij in Nederland met elkaar omgaan. Hij sprak van de manische-meningen-machine. Wat een prachtige allitererende vondst! Wat mooi dat hier de blik op werd gericht want die manische-meningen-machine draait inderdaad volop! Zelden lijkt er ruimte te zijn voor nuance en twijfel. Te vaak word je ongewild meegesleurd in het stelling nemen. Een beklemmende situatie vind ik. Als maatschappij moeten we het met elkaar zien te rooien en extremen bieden zelden uitkomst. Toch lijkt het vaak dat die boodschap van saamhorigheid geen plek heeft, dat die zelfs niet meer bestaat. Door het geschreeuw van de grote monden verstomt die boodschap te vaak. Totdat de Koning opeens het volgende zei: ‘De zachte stem verdient het om gehoord te worden!’ De Koninklijke spijker op zijn kop. Hier zal het over moeten gaan in het nieuwe jaar. Geen harde stemmen meer, maar ruimte voor zachtheid, aandacht en elkaar.


Opeens dacht ik terug aan wat me deze week was overkomen. Tijdens één van mijn bijna dagelijkse wandeltochten zag ik halverwege de route iets op een steen liggen. Het was een klein pakje. Ik liep er naartoe en zag dat er een brief opgeplakt was. Ik las het volgende:


Voor jou van mij.

Ik ben niet verloren of kwijtgeraakt maar speciaal voor jou neergelegd

om een glimlach op je gezicht te toveren en je dag een stukje

leuker te maken in deze moeilijke tijd.

NEEM MIJ MEE.


De glimlach was er direct. Wat een mooi klein gebaar. Het lag er gewoon om gevonden te worden. Even twijfelde ik, maar nam het pakje niet mee. Ik koos ervoor om de glimlach mee te nemen. De hele week had ik die glimlach in mijn hoofd en nu tijdens het horen van de Koninklijke woorden verscheen die om mijn lippen. Opeens wist ik het. Dit is wat ik me voor 2021 ga voornemen, ik zal mijn zachte glimlach meer tonen dan nooit. Doe je mee?