top of page
Zoeken

Echo

Bijgewerkt op: 24 apr. 2023

‘Maar wat denkt u dan als u hoort dat sommige mensen zeggen dat

het maar een gewoon griepje is?’ De verpleegkundige kijkt me met

een half oog aan. Haar andere anderhalve ogen zijn gericht op het

computerscherm voor haar. Met haar linkerhand stuurt ze het echoapparaat

over mijn hartstreek. Haar rechterhand bedient de computer

waarmee ze diverse gegevens invoert, grafieken in- en uitrekt,

minimale en maximale waardes bepaalt en af en toe nieuwe tabbladen

opent. De laatste keer dat ik zo’n apparaat zag, was toen mijn

vrouw zwanger was van ons tweede kind. Ook toen al fascineerde de

wereld van echografie mij.


Terwijl veel gedachten door mijn hoofd golven, weet ik niet goed

of ik haar zal antwoorden. Zo’n vraag zet de deur wagenwijd open

voor een gesprek over al die idioten die menen dat Covid-19 een licht

griepje, een hoax, een vooropgezet plan van verre geheime diensten

is. Een discussie over al die eigenwijze Nederlanders die het beter

weten, die in hun twitteraccount Viruswaanzin of Viruswaarheid

heten, die anderhalve meter echt anderhalve meter teveel vinden,

die mondkapjes maar vervelend vinden en die waarschijnlijk woensdagavond

al hospolonaisden door de Haagse feesttent, vlak voordat

al hun vrijheid door dictator Rutte werd afgenomen.


Haar vraag aan mij komt vanuit verbazing nadat ik haar verteld heb

dat ik al vanaf half maart aan het sukkelen ben vanwege het virus.

Ze schrikt er zichtbaar van. Niet dat ze zielig kijkt of plotseling al

mijn zorgen wil dragen. Niks daarvan, daarvoor is ze gelukkig veel te

professioneel. Nee, ze schrikt gewoon, stopt even met haar werk, laat

het apparaat op mijn borst rusten, laat het scherm voor wat het is

en kijkt me recht in mijn ogen aan. Haar donkerbruine ogen stralen

verbazing, bezorgdheid maar ook compassie uit.


En ik, wat denk ik? O jee, als dat apparaat nu maar wel goed mijn

hart echoot. Want stel dat deze plotselinge stilstand van haar handelen

ervoor zorgt dat er een geluidsgolfje verkeerd wordt geplaatst

in de grafiek, dat de cardioloog vervolgens een verkeerde diagnose

stelt. Ik zie mezelf al liggen bij een open hartoperatie. Nee het is me

volstrekt helder, ik moet nu even helemaal niets zeggen.


En zo geschiedt, ik antwoord niet. Dus is het even stil. Zo’n drie, vier

seconden. Net voordat de stilte ongemakkelijk wordt, beantwoordt

ze zelf haar eigen vraag: ‘Het zijn idioten, als je het mij vraagt.’


Vijf minuten later is ze klaar. ‘Ik zie niks alarmerends, maar de cardioloog

geeft u later de uitslag.’ Ik knik. ‘Heeft u verder nog vragen?’

‘Eh ja’, antwoord ik, ‘kon u ook zien of het een jongetje of een

meisje is?’ Twee seconden is het stil, waarna haar daverende lach de

behandelkamer vult. Ik glimlach naar haar en bedank haar. ‘Ik vind

het fijn dat er mensen zijn zoals u’, zeg ik. Ze knikt verlegen en met

een ‘dank u wel’ houdt ze de deur voor me open.




 

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Registreer dan je mailadres en krijg vervolgens wekelijks gratis een bericht in je mailbox zodra het verhaal is gepubliceerd.

Recente blogposts

Alles weergeven

Neem mij mee

Comments


bottom of page