Gert Talens

De afschuw in de ogen van sommigen is niet mals. De blikken gaan van het digibord naar mij en weer terug. ‘Huh echt?’ en ‘oh nee hoor dat ga ik echt niet doen.’ En daarna weer die ogen. Smekend haast. ‘Dit is toch een grapje?’ Maar terwijl ik het lokaal rondkijk, schud ik langzaam maar onverbiddelijk mijn hoofd. ‘Nee hoor, gewoon meenemen die drie huisjesslakken. Doe ze maar in een potje, paar gaatjes in de deksel, beetje aarde en wat blaadjes erbij. Maak er maar een mooi huisje van. Tot...

‘Ik weet het niet zeker hoor Jesse maar volgens mij…’ Maar voor ik verder vertel word ik afgeleid. Rechts op de weg zie ik twee rendieren. Mysterieus, traag lopend en vooral uitstralend dat dit hun gebied is. Jesse heeft ze gelukkig ook gezien en rijdt behoedzaam langs de dieren die me een beetje verdwaasd aankijken. Zou het eten van rendiermos een hallucinerende werking hebben? Als we de beesten voorbij zijn en Jesses voet het gaspedaal weer gevonden heeft, vraagt hij: ‘Wat weet je niet...

Ergens op zolder moet ik nog een foto hebben van lang geleden toen ik hier fietste met mijn ouders en broers. Daaraan dacht ik afgelopen zaterdag toen Lilian en ik een dagje op Texel waren. Een foto van die keer dat ik niet wilde fietsen. Ik wou gewoon liever naar het strand. Zandkastelen bouwen, de vlieger oplaten, plik plok spelen en golven springen. Maar dat wilden mijn ouders niet. ‘Nee we gaan vandaag niet naar het strand, maar we gaan lekker fietsen. En ik heb halverwege een verrassing...